Hallo amigos!!

We hebben jullie even laten wachten, maar vandaag een extra lang bericht.
Onze trip naar Chapare hebben we afgesloten met een bezoek aan het park ‘Machia’ en het park ‘Jungla’. Machia is een dierenpark. De aapjes lopen daar vrij rond en proberen je te beroven. Vooral de kleine capucijnen aapjes zijn echte deugenieten. Park ‘Jungla’ daarentegen was een soort survivalpark. Je kon er van 18m hoogte naar beneden springen. Natuurlijk met beveiliging! Het was stralend weer. Bruin geblakerd keerden we dinsdag naar Cochabamba terug.

We waren eerst van plan om de volgende dag meteen op reis te vertrekken, maar bij nader inzien hadden we meer zin in enkele daagjes Cochabamba. Carmina, één van de internes in Chapare, had enkele dagen verlof en is bij ons blijven logeren. Ze heeft ons rondgeleid in Cochabamba, maar de parken hier zijn maar half zo spectaculair als de parken in Chapare.

Zaterdag waren we uitgenodigd op de babyshower van de zus van Kathia. Het is vergelijkbaar met onze babyborrel alleen is de moeder hoogzwanger. Alle feestjes gaan hier gepaard met spelletjes. En deze keer was onze groep de winnaar!

Maandag 1/02 zijn we begonnen met onze nieuwe stage in Ziekenhuis Viedma, de materniteit en pediatrie afdeling. We werden met open armen onthaald. De dokters zijn zeer vriendelijk, enkelen hebben zelfs een aantal jaar in België gestudeerd en zien onze stage als een opportuniteit om hun frans te oefenen. Marijke en ik zijn gestart met pediatrie-spoed en Stijn met gynaeco. Daar gaat het net iets gestresseerder aan toe. Maar als je het aantal vrouwen telt dat per dag naar het ziekenhuis komt om te bevallen, je zou voor minder gestresseerd geraken. De dagen vliegen voorbij. Dit ziekenhuis is duidelijk veel beter uitgerust aan de voorbije 2 ziekenhuizen. Enkel studenten van San Simon mogen hier stage lopen. Elke maandag, woensdag en vrijdag hebben we les en elke donderdag hebben de studenten examen over de besproken thema’s. De casussen, die we zien op spoed zijn vergelijkbaar met de voorgaande stages: brandwonden, dehydratatie door diarree, verkeersslachtoffers en hondenbeten. We zien hier wel veel ernstigere gevallen, omdat vele ziekenhuizen naar dit 3de lijns-ziekenhuis verwijzen. Aan dit ziekenhuis is ook een brandwondencentrum voor kinderen verbonden. Daar zou de beste plastische chirurg van Cochabamba werken. Deze dokter is 80 jaar en hij doet nog steeds met volle overtuiging zijn job.

Donderdag was het de verjaardag van één van de dokters op spoed. Om 11u begon het feestje in het ziekenhuis. Eerst spelletjes natuurlijk en dan taart eten. Overheerlijk!! Op een gegeven moment zegt de dokter ik wil met alle mannen op de foto. Iedereen verzamelt zicht rond haar en plots begint er een verpleegster met scheerschuim op hen te spuiten. Heel het ziekenhuis lag vol met scheerschuim. Dit was voor de feestdag Compadres. Dit is een feestdag voor carnaval en volgende week is het Commadres. Ik kijk er al naar uit!


Vrijdag zijn we op reis vertrokken naar Salar the Uyuni. Het was 11 uur reizen, maar meer dan de moeite waard. Het uitzicht was gewoonweg prachtig. Er waren drie vrienden mee uit de United States. We hadden hen ontmoet in het ziekenhuis en zij waren laaiend enthousiast over onze reisplannen. En hoe meer zielen, hoe meer vreugd! Salar de Uyuni is een groot zoutmeer, 180km op 200km. Immens dus! Normaalgezien is het meer volledig droog, maar nu met het regenseizoen was er 20cm water. Dit vertraagde onze doortocht, maar het meer is echt prachtig. Onze lunch kregen we op Isla de Pescado. Een eiland midden in het Salar de Uyuni, waar de grootste cactussen ter wereld groeien. De cactussen groeien 1cm per jaar en de grootste is 10m.

In onze terugreis passeerden we Oruro. De stad met naar het schijnt de mooiste carnavalparade. We hadden het geluk dat enkele groepen al aan het oefenen waren voor het komende carnavalweekend. Prachtig! Hier wordt duidelijk veel meer gedanst dan in België.

Hopelijk genieten jullie wat van onze verhalen en foto’s en we houden jullie op de hoogte over onze laatste weekjes in Bolivia!!

Groetjes

Isabel, Marijke en Stijn

Villa Tunari 11-24 januari

¡Hola!

Ondertussen weer twee weken geleden sinds de laatste update. Op dit moment hebben we net twee weken stage in het Hospital San Francisco de Asis in Villa Tunari achter de rug.
Villa Tunari is een klein stadje met zo'n 2000 inwoners, gelegen aan de rand van het Amazonewoud, op zo'n 150 km van Cochabamba. Hoewel 150 km niet zo ver lijkt, kunnen de twee steden niet meer van mekaar verschillen. Doordat Villa Tunari zo'n 1500 meter lager gelegen is, komt het tropische equatoriaanse klimaat hier veel beter tot uiting. Het is hier dan ook enorm vochtig en de gemiddelde temperatuur overdag is bijna constant boven de 30 graden! Daarnaast vallen er bijna elke dag enorme hoeveelheden regen uit de lucht, meestal vergezeld door onweer dat klinkt alsof de derde wereldoorlog boven je hoofd uitgebarsten is! Maar het is niet altijd kommer en kwel, als je geluk hebt kan je 's avonds gezellig in openlucht barbequen of genieten van een spelletje volleybal of voetbal. Er is zelfs een heuse diskoteca-karaokebar (de enige 100 km in de omtrek)! Elke zaterdagavond komt de plaatselijke jeugd er samen om de ziel uit hun lijf te dansen.

Het ziekenhuis zelf is ietsje groter dan het Hospital Solomon Klein in Cochabamba, waar we vorige maand stage liepen. Naar Boliviaanse normen is het een tweedelijnsziekenhuis, omdat er ook een operatiezaal aan verbonden is. Helaas is er deze maand geen anesthesist aanwezig, waardoor alle ernstige gevallen moeten doorgestuurd worden naar het universitair ziekenhuis in Cochabamba, een 2 uur durende hobbelige rit in een 4x4-ambulance!
We deden een rotatie van telkens drie dagen op spoed, pediatrie en interne geneeskunde. Urgentiegeneeskunde is zoals steeds een heel wisselvallige specialiteit, de ene moment moet je twee uur wachten tot er een patiënt komt opdagen, de andere moment komen ze in bosjes toegestroomd met alle mogelijke aandoeningen. De meest voorkomende problemen, naast veel voorkomende kwaaltjes zoals buik- en hoofdpijn, zijn verkeerstongevallen, slangenbeten, vergiftigingen met sproeistoffen (meestal zelfmoordpogingen), en natuurlijk de vele zwangere vrouwen die op het punt staan om te bevallen in de taxi die hen in allerijl naar het ziekenhuis brengt. Laatst zagen we nog twee broers van 15 jaar oud, die over 50% van hun lichaam verbrand waren na een gasontploffing.
Op pediatrie en inwendige geneeskunde zien we hetzelfde als in Cochabamba: veel diarrhee door parasieten, luchtweginfecties etc. Daarnaast hebben veel mensen hier door de hitte en de vochtigheid (en het feit dat ze zich veel te weinig wassen) huidinfecties ("puchichis").

Vorige week zaterdag nog een spectaculaire rafting gedaan op de rivier, en zondag vleermuizen gaan ontdekken in het grote natuurpark hier in de buurt.

Morgen vertrekken we terug naar Cochabamba om een beetje uit te rusten en de stank van vochtigheid uit onze kleren te wassen! Daarna vertrekken we al terug voor een weekje op rondreis door Bolivië, waar we jullie zeker terug uitgebreid over berichten!

Tot gauw!

Stijn, Marijke en Isabel

a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjCQIGCFsoCWwEfNY0zYmMpXhPxoYQyR2zWdBZ9W6AO86PUe4G6mZYF6tKeSsvWfZshYavxBnEzveZeQf6oAti2UKFbAcMuod_wc-awzxeUn3vn2gsOEXKZL9fiQ3_x8sU2GYF9knbVHg1p/s1600-h/DSC00643.JPG">


Terug van weggeweest!!!

Net een weekje reizen achter de rug. De hoofdstad bezocht, vervolgens Tiahuanacu en Isla del sol. De laatste dag hebben we ons trio opgesplitst. Isabel verkoos paardrijden, ik besloot na een klein inwendig dilemma el camino de la muerte te gaan doen, samen met Stijn.
La Paz en Coca
La Paz is zeer mooi. De stad ligt midden in de bergen. Vanuit onze hotelkamer konden we over de hele stad kijken, prachtig!! Toch wel een groot verschil met Cochabamba. De mensen zijn westerser gekleed en er is, zo lijkt ons, een groter verschil tussen arm en rijk. De eerste avond gingen we een koffie drinken en waren we toch wel geschrokken van de lijmsnuivende kindjes die me toch koude rillingen bezorgden. Een kindje jonger dan mijn jongste broertje (lees 5) kwam aan mijn arm trekken met een bedelend handje. Mijn hart brak wel… kheb hem een pakje koekjes gegeven dat hij gretig opende en deelde met zijn ouder broertje. We geven nooit iets aan bedelaars, tenzij eten. Je weet niet waar het geld naar toe gaat en er bestaan organisaties die kindjes doen bedelen. Aan het einde van de dag moeten ze al hun geld afgeven in ruil voor een bordje eten.
Isabel had op haar laatste dag een privégids bij het paardrijden. Deze vertelde haar over de kinderarbeid in la Paz. In het straatbeeld zie je zeer veel schoenenpoetsende kindjes met een bivakmuts om te voorkomen dat giftige gassen worden ingeademd. Deze kinderen komen van Potosi, een stad wat verderop. Ze proberen te overleven met het geld dat ze van het schoenenpoetsen krijgen. Kinderarbeid is bij wet verboden in Bolivia en ook hier is er leerplicht maar zoals overal ter wereld is er een groot verschil tussen wet en werkelijkheid.
Op onze eerste dag in la Paz hebben we het cocamuseum bezocht, zeer interessant! Ik weet nu bv dat coca-cola (wat tussen haakjes al van bij het ontstaan tot nu hetzelfde logo heeft) tot 1914 cocaïne bevatte.
Even wat algemene kennis bijbrengen aan de lezer:
Coca-blaadjes bevatten 3 alkaloïden waarvan één cocaïne. De chemicaliën die nodig zijn om cocaïne te destilleren zijn voornamelijk afkomstig van Europa (!). De coca-bladeren worden ook gebruikt in de farmaceutische industrie voor het maken van anesthetica (o.a. lidocaïne). Er zijn echter maar 5 landen (waaronder België) die coca mogen produceren voor het gebruik in de farmaceutische industrie. Bolivië behoort NIET tot deze 5. Bijgevolg: waar gaan de cocabladeren van dit land waar zich de grootste coca-plantages bevinden naartoe? Inderdaad: drug-traffic.
Er is een tijdje een verbod geweest op het produceren van coca maar gezien deze cocaplantages zeer veel geld opbrengen, is het verbod opgeheven omdat Bolivië anders aan armoede ten onder zou gaan. Triestig verhaal maar het is de werkelijkheid. Bolivianen produceren dan wel zeer veel coca, het aantal cocaïne verslaafden is veel lager dan bv in New York. Het is vooral een bron van inkomsten, veeleer dan een bron van genot. De cocablaadjes worden wel zeer vele gekauwd en maken deel uit van de cultuur. Het kauwen van coca is zoals bij ons het drinken van een pintje. De cocablaadjes bevatten ook maar een zeer miniem percentage cocaïne, te weinig om er in kleine hoeveelheden een gedrogeerd effect van te hebben.
Wij zelf namen coca-bolletjes, snoepjes gemaakt van cocablaadjes om tegen de hoogte te kunnen en het hielp (doch placebo kan niet worden uitgesloten….).
Vervolgens nog het Sint-Fransiscus-museum bezocht, één van de eerste kloosters in La Paz. De gids bracht ons tot op het dak!! Prachtig
Dag 2: Tiahuanacu: een minder dagje…. Op zich was het wel interessant maar toch een beetje ontgoochelend. Een hele dag met gids was misschien ook net iets te lang. Ook wat moe en last van de hoogte. Maar geen getreur, de volgende dagen waren GEWELDIG.
Een lange busrit bracht ons van La Paz naar Copacabana, waar we één nacht overnachten om de volgende dag te vertrekken naar …
‘Isla del Sol’ ofwel ‘zonne-eiland’!! De naam alleen al maakt jullie in het koude België waarschijnlijk toch een tikkeltje jaloers. Terecht, zou ik zeggen! Op één na (Color Canyon, Egypte) het mooiste plekje natuur dat ik in mijn leven al gezien heb!! Een eiland midden in het Titicacameer. Na een boottocht van 2u, bracht een bergtocht van 3u (die we wegens vertraging aflegden in 2.5u) ons van het noordelijk naar het zuidelijk deel. Zon en wind zorgde ervoor dat we aan het einde van de dag echte ‘roodhuiden’ waren.



Voldaan reden we terug naar La Paz. De laatste dag reed Isabel te paard. Stijn en ik reden ‘el camino de la muerte’. Ook weer fantastisch!! Met een mountainbike reden we 4 u van het topje van de berg naar een dorpje aan de voet , zo’n 3000m lager. De weg dankt zijn naam aan het feit dat er in het verleden veel busjes en auto’s verongelukte. Tot 2004 was deze smalle bergroute de enige verbindingsweg tussen la Paz en het dorpje. 12 u per dag mocht het verkeer de berg op en 12u de berg af. Inderdaad, er klopt iets niet in de beredenering. De communicatie tussen voet en top liep dan ook vaak fout en als 2 voertuigen elkaar passeerden was de ravijn voor één van beiden soms fataal.
Op heden wordt de weg enkel nog gebruikt voor toerisme. Ik vond het geweldig en Stijn ook! Ik moet toegeven dat ik me in het begin toch niet helemaal veilig voelde maar na een tijd ken je je fiets en je remmen. Vermoeiend was het niet, je moest je concentreren op de weg en vooral goed remmen, bollen deed je van zelf !!! De natuur was prachtig. Links de ravijn, rechts watervalletjes en jungle-toestanden. 10 meter voor de eindstreep brak Stijn’s ketting, gelukkig!! Een ketting die breekt met een ravijn aan je zijde kan gevaarlijk zijn. Na de tocht vroeg ik aan de gids of er per fiets ook nog mensen omgekomen zijn. Zeker, was het antwoord. Er zijn intussen al 26 mensen omgekomen. Vorig jaar nog een gids en een jongeman van 22 uit Italië, 2 jaar geleden nog iemand uit Argentinië, 3 jaar geleden…. Ik verstomde even en was blij dat ik mijn tochtje al achter de rug had. Nu, voor mijn ouders en grootouders denken dat Bolivië me aanzet tot roekeloos gedrag: De ongevallen met de toeristen waren nagenoeg altijd roekeloze toeristen die mountainbike-kunstjes probeerden uit te halen, zonder handen reden,…. De gids die verongelukte stond iets uit te leggen aan de rand van de ravijn. Een fiets die op hem viel was hem fataal. Als je ‘wijs’ reed, je handen gebruikte en niet te veel links ging rijden was het naar mijn mening echt niet gevaarlijk. In ieder geval: Ik heb er van genoten!!!!
Net op tijd kwamen we aan in La Paz. Isabel, die een heerlijk rustig dagje achter de rug had, was al n de luchthaven. Wij waren te laat…? Of toch niet!! Isabel, onze reddende engel, slaagde erin het vliegtuig te doen wachten!!! Na veel telefoontjes over en weer naar de luchthaven, mochten we toch nog mee. De bagage en paspoortcontrole werd zelfs overgeslagen en met zn drieën holden we naar het vliegtuig. Uitgeput maar voldaan kwamen we een uurtje later aan in ‘ons huisje’ te Cochabamba.

Hasta la proxima!!