Doctores del Mañana

2010-02-11T08:14:00.000-08:00

Hallo amigos!!

We hebben jullie even laten wachten, maar vandaag een extra lang bericht.
Onze trip naar Chapare hebben we afgesloten met een bezoek aan het park ‘Machia’ en het park ‘Jungla’. Machia is een dierenpark. De aapjes lopen daar vrij rond en proberen je te beroven. Vooral de kleine capucijnen aapjes zijn echte deugenieten. Park ‘Jungla’ daarentegen was een soort survivalpark. Je kon er van 18m hoogte naar beneden springen. Natuurlijk met beveiliging! Het was stralend weer. Bruin geblakerd keerden we dinsdag naar Cochabamba terug.

We waren eerst van plan om de volgende dag meteen op reis te vertrekken, maar bij nader inzien hadden we meer zin in enkele daagjes Cochabamba. Carmina, één van de internes in Chapare, had enkele dagen verlof en is bij ons blijven logeren. Ze heeft ons rondgeleid in Cochabamba, maar de parken hier zijn maar half zo spectaculair als de parken in Chapare.

Zaterdag waren we uitgenodigd op de babyshower van de zus van Kathia. Het is vergelijkbaar met onze babyborrel alleen is de moeder hoogzwanger. Alle feestjes gaan hier gepaard met spelletjes. En deze keer was onze groep de winnaar!

Maandag 1/02 zijn we begonnen met onze nieuwe stage in Ziekenhuis Viedma, de materniteit en pediatrie afdeling. We werden met open armen onthaald. De dokters zijn zeer vriendelijk, enkelen hebben zelfs een aantal jaar in België gestudeerd en zien onze stage als een opportuniteit om hun frans te oefenen. Marijke en ik zijn gestart met pediatrie-spoed en Stijn met gynaeco. Daar gaat het net iets gestresseerder aan toe. Maar als je het aantal vrouwen telt dat per dag naar het ziekenhuis komt om te bevallen, je zou voor minder gestresseerd geraken. De dagen vliegen voorbij. Dit ziekenhuis is duidelijk veel beter uitgerust aan de voorbije 2 ziekenhuizen. Enkel studenten van San Simon mogen hier stage lopen. Elke maandag, woensdag en vrijdag hebben we les en elke donderdag hebben de studenten examen over de besproken thema’s. De casussen, die we zien op spoed zijn vergelijkbaar met de voorgaande stages: brandwonden, dehydratatie door diarree, verkeersslachtoffers en hondenbeten. We zien hier wel veel ernstigere gevallen, omdat vele ziekenhuizen naar dit 3de lijns-ziekenhuis verwijzen. Aan dit ziekenhuis is ook een brandwondencentrum voor kinderen verbonden. Daar zou de beste plastische chirurg van Cochabamba werken. Deze dokter is 80 jaar en hij doet nog steeds met volle overtuiging zijn job.

Donderdag was het de verjaardag van één van de dokters op spoed. Om 11u begon het feestje in het ziekenhuis. Eerst spelletjes natuurlijk en dan taart eten. Overheerlijk!! Op een gegeven moment zegt de dokter ik wil met alle mannen op de foto. Iedereen verzamelt zicht rond haar en plots begint er een verpleegster met scheerschuim op hen te spuiten. Heel het ziekenhuis lag vol met scheerschuim. Dit was voor de feestdag Compadres. Dit is een feestdag voor carnaval en volgende week is het Commadres. Ik kijk er al naar uit!

Vrijdag zijn we op reis vertrokken naar Salar the Uyuni. Het was 11 uur reizen, maar meer dan de moeite waard. Het uitzicht was gewoonweg prachtig. Er waren drie vrienden mee uit de United States. We hadden hen ontmoet in het ziekenhuis en zij waren laaiend enthousiast over onze reisplannen. En hoe meer zielen, hoe meer vreugd! Salar de Uyuni is een groot zoutmeer, 180km op 200km. Immens dus! Normaalgezien is het meer volledig droog, maar nu met het regenseizoen was er 20cm water. Dit vertraagde onze doortocht, maar het meer is echt prachtig. Onze lunch kregen we op Isla de Pescado. Een eiland midden in het Salar de Uyuni, waar de grootste cactussen ter wereld groeien. De cactussen groeien 1cm per jaar en de grootste is 10m.

In onze terugreis passeerden we Oruro. De stad met naar het schijnt de mooiste carnavalparade. We hadden het geluk dat enkele groepen al aan het oefenen waren voor het komende carnavalweekend. Prachtig! Hier wordt duidelijk veel meer gedanst dan in België.

Hopelijk genieten jullie wat van onze verhalen en foto’s en we houden jullie op de hoogte over onze laatste weekjes in Bolivia!!

Groetjes

Isabel, Marijke en Stijn

Villa Tunari 11-24 januari

2010-01-24T07:10:00.000-08:00

¡Hola!

Ondertussen weer twee weken geleden sinds de laatste update. Op dit moment hebben we net twee weken stage in het Hospital San Francisco de Asis in Villa Tunari achter de rug.
Villa Tunari is een klein stadje met zo'n 2000 inwoners, gelegen aan de rand van het Amazonewoud, op zo'n 150 km van Cochabamba. Hoewel 150 km niet zo ver lijkt, kunnen de twee steden niet meer van mekaar verschillen. Doordat Villa Tunari zo'n 1500 meter lager gelegen is, komt het tropische equatoriaanse klimaat hier veel beter tot uiting. Het is hier dan ook enorm vochtig en de gemiddelde temperatuur overdag is bijna constant boven de 30 graden! Daarnaast vallen er bijna elke dag enorme hoeveelheden regen uit de lucht, meestal vergezeld door onweer dat klinkt alsof de derde wereldoorlog boven je hoofd uitgebarsten is! Maar het is niet altijd kommer en kwel, als je geluk hebt kan je 's avonds gezellig in openlucht barbequen of genieten van een spelletje volleybal of voetbal. Er is zelfs een heuse diskoteca-karaokebar (de enige 100 km in de omtrek)! Elke zaterdagavond komt de plaatselijke jeugd er samen om de ziel uit hun lijf te dansen.

Het ziekenhuis zelf is ietsje groter dan het Hospital Solomon Klein in Cochabamba, waar we vorige maand stage liepen. Naar Boliviaanse normen is het een tweedelijnsziekenhuis, omdat er ook een operatiezaal aan verbonden is. Helaas is er deze maand geen anesthesist aanwezig, waardoor alle ernstige gevallen moeten doorgestuurd worden naar het universitair ziekenhuis in Cochabamba, een 2 uur durende hobbelige rit in een 4x4-ambulance!
We deden een rotatie van telkens drie dagen op spoed, pediatrie en interne geneeskunde. Urgentiegeneeskunde is zoals steeds een heel wisselvallige specialiteit, de ene moment moet je twee uur wachten tot er een patiënt komt opdagen, de andere moment komen ze in bosjes toegestroomd met alle mogelijke aandoeningen. De meest voorkomende problemen, naast veel voorkomende kwaaltjes zoals buik- en hoofdpijn, zijn verkeerstongevallen, slangenbeten, vergiftigingen met sproeistoffen (meestal zelfmoordpogingen), en natuurlijk de vele zwangere vrouwen die op het punt staan om te bevallen in de taxi die hen in allerijl naar het ziekenhuis brengt. Laatst zagen we nog twee broers van 15 jaar oud, die over 50% van hun lichaam verbrand waren na een gasontploffing.
Op pediatrie en inwendige geneeskunde zien we hetzelfde als in Cochabamba: veel diarrhee door parasieten, luchtweginfecties etc. Daarnaast hebben veel mensen hier door de hitte en de vochtigheid (en het feit dat ze zich veel te weinig wassen) huidinfecties ("puchichis").

Vorige week zaterdag nog een spectaculaire rafting gedaan op de rivier, en zondag vleermuizen gaan ontdekken in het grote natuurpark hier in de buurt.

Morgen vertrekken we terug naar Cochabamba om een beetje uit te rusten en de stank van vochtigheid uit onze kleren te wassen! Daarna vertrekken we al terug voor een weekje op rondreis door Bolivië, waar we jullie zeker terug uitgebreid over berichten!

Tot gauw!

Stijn, Marijke en Isabel

2010-01-14T15:06:00.000-08:00

a href="http://4.bp.blogspot.com/_1lt3epWNOQs/S0-pjD2OtgI/AAAAAAAAAEg/E78hGGEKXOU/s1600-h/DSC00643.JPG">

Terug van weggeweest!!!

Net een weekje reizen achter de rug. De hoofdstad bezocht, vervolgens Tiahuanacu en Isla del sol. De laatste dag hebben we ons trio opgesplitst. Isabel verkoos paardrijden, ik besloot na een klein inwendig dilemma el camino de la muerte te gaan doen, samen met Stijn.
La Paz en Coca
La Paz is zeer mooi. De stad ligt midden in de bergen. Vanuit onze hotelkamer konden we over de hele stad kijken, prachtig!! Toch wel een groot verschil met Cochabamba. De mensen zijn westerser gekleed en er is, zo lijkt ons, een groter verschil tussen arm en rijk. De eerste avond gingen we een koffie drinken en waren we toch wel geschrokken van de lijmsnuivende kindjes die me toch koude rillingen bezorgden. Een kindje jonger dan mijn jongste broertje (lees 5) kwam aan mijn arm trekken met een bedelend handje. Mijn hart brak wel… kheb hem een pakje koekjes gegeven dat hij gretig opende en deelde met zijn ouder broertje. We geven nooit iets aan bedelaars, tenzij eten. Je weet niet waar het geld naar toe gaat en er bestaan organisaties die kindjes doen bedelen. Aan het einde van de dag moeten ze al hun geld afgeven in ruil voor een bordje eten.
Isabel had op haar laatste dag een privégids bij het paardrijden. Deze vertelde haar over de kinderarbeid in la Paz. In het straatbeeld zie je zeer veel schoenenpoetsende kindjes met een bivakmuts om te voorkomen dat giftige gassen worden ingeademd. Deze kinderen komen van Potosi, een stad wat verderop. Ze proberen te overleven met het geld dat ze van het schoenenpoetsen krijgen. Kinderarbeid is bij wet verboden in Bolivia en ook hier is er leerplicht maar zoals overal ter wereld is er een groot verschil tussen wet en werkelijkheid.
Op onze eerste dag in la Paz hebben we het cocamuseum bezocht, zeer interessant! Ik weet nu bv dat coca-cola (wat tussen haakjes al van bij het ontstaan tot nu hetzelfde logo heeft) tot 1914 cocaïne bevatte.
Even wat algemene kennis bijbrengen aan de lezer:
Coca-blaadjes bevatten 3 alkaloïden waarvan één cocaïne. De chemicaliën die nodig zijn om cocaïne te destilleren zijn voornamelijk afkomstig van Europa (!). De coca-bladeren worden ook gebruikt in de farmaceutische industrie voor het maken van anesthetica (o.a. lidocaïne). Er zijn echter maar 5 landen (waaronder België) die coca mogen produceren voor het gebruik in de farmaceutische industrie. Bolivië behoort NIET tot deze 5. Bijgevolg: waar gaan de cocabladeren van dit land waar zich de grootste coca-plantages bevinden naartoe? Inderdaad: drug-traffic.
Er is een tijdje een verbod geweest op het produceren van coca maar gezien deze cocaplantages zeer veel geld opbrengen, is het verbod opgeheven omdat Bolivië anders aan armoede ten onder zou gaan. Triestig verhaal maar het is de werkelijkheid. Bolivianen produceren dan wel zeer veel coca, het aantal cocaïne verslaafden is veel lager dan bv in New York. Het is vooral een bron van inkomsten, veeleer dan een bron van genot. De cocablaadjes worden wel zeer vele gekauwd en maken deel uit van de cultuur. Het kauwen van coca is zoals bij ons het drinken van een pintje. De cocablaadjes bevatten ook maar een zeer miniem percentage cocaïne, te weinig om er in kleine hoeveelheden een gedrogeerd effect van te hebben.
Wij zelf namen coca-bolletjes, snoepjes gemaakt van cocablaadjes om tegen de hoogte te kunnen en het hielp (doch placebo kan niet worden uitgesloten….).
Vervolgens nog het Sint-Fransiscus-museum bezocht, één van de eerste kloosters in La Paz. De gids bracht ons tot op het dak!! Prachtig
Dag 2: Tiahuanacu: een minder dagje…. Op zich was het wel interessant maar toch een beetje ontgoochelend. Een hele dag met gids was misschien ook net iets te lang. Ook wat moe en last van de hoogte. Maar geen getreur, de volgende dagen waren GEWELDIG.
Een lange busrit bracht ons van La Paz naar Copacabana, waar we één nacht overnachten om de volgende dag te vertrekken naar …
‘Isla del Sol’ ofwel ‘zonne-eiland’!! De naam alleen al maakt jullie in het koude België waarschijnlijk toch een tikkeltje jaloers. Terecht, zou ik zeggen! Op één na (Color Canyon, Egypte) het mooiste plekje natuur dat ik in mijn leven al gezien heb!! Een eiland midden in het Titicacameer. Na een boottocht van 2u, bracht een bergtocht van 3u (die we wegens vertraging aflegden in 2.5u) ons van het noordelijk naar het zuidelijk deel. Zon en wind zorgde ervoor dat we aan het einde van de dag echte ‘roodhuiden’ waren.

Voldaan reden we terug naar La Paz. De laatste dag reed Isabel te paard. Stijn en ik reden ‘el camino de la muerte’. Ook weer fantastisch!! Met een mountainbike reden we 4 u van het topje van de berg naar een dorpje aan de voet , zo’n 3000m lager. De weg dankt zijn naam aan het feit dat er in het verleden veel busjes en auto’s verongelukte. Tot 2004 was deze smalle bergroute de enige verbindingsweg tussen la Paz en het dorpje. 12 u per dag mocht het verkeer de berg op en 12u de berg af. Inderdaad, er klopt iets niet in de beredenering. De communicatie tussen voet en top liep dan ook vaak fout en als 2 voertuigen elkaar passeerden was de ravijn voor één van beiden soms fataal.
Op heden wordt de weg enkel nog gebruikt voor toerisme. Ik vond het geweldig en Stijn ook! Ik moet toegeven dat ik me in het begin toch niet helemaal veilig voelde maar na een tijd ken je je fiets en je remmen. Vermoeiend was het niet, je moest je concentreren op de weg en vooral goed remmen, bollen deed je van zelf !!! De natuur was prachtig. Links de ravijn, rechts watervalletjes en jungle-toestanden. 10 meter voor de eindstreep brak Stijn’s ketting, gelukkig!! Een ketting die breekt met een ravijn aan je zijde kan gevaarlijk zijn. Na de tocht vroeg ik aan de gids of er per fiets ook nog mensen omgekomen zijn. Zeker, was het antwoord. Er zijn intussen al 26 mensen omgekomen. Vorig jaar nog een gids en een jongeman van 22 uit Italië, 2 jaar geleden nog iemand uit Argentinië, 3 jaar geleden…. Ik verstomde even en was blij dat ik mijn tochtje al achter de rug had. Nu, voor mijn ouders en grootouders denken dat Bolivië me aanzet tot roekeloos gedrag: De ongevallen met de toeristen waren nagenoeg altijd roekeloze toeristen die mountainbike-kunstjes probeerden uit te halen, zonder handen reden,…. De gids die verongelukte stond iets uit te leggen aan de rand van de ravijn. Een fiets die op hem viel was hem fataal. Als je ‘wijs’ reed, je handen gebruikte en niet te veel links ging rijden was het naar mijn mening echt niet gevaarlijk. In ieder geval: Ik heb er van genoten!!!!
Net op tijd kwamen we aan in La Paz. Isabel, die een heerlijk rustig dagje achter de rug had, was al n de luchthaven. Wij waren te laat…? Of toch niet!! Isabel, onze reddende engel, slaagde erin het vliegtuig te doen wachten!!! Na veel telefoontjes over en weer naar de luchthaven, mochten we toch nog mee. De bagage en paspoortcontrole werd zelfs overgeslagen en met zn drieën holden we naar het vliegtuig. Uitgeput maar voldaan kwamen we een uurtje later aan in ‘ons huisje’ te Cochabamba.

Hasta la proxima!!

2010-01-02T16:50:00.001-08:00

Hola!!

Gelukkig nieuwjaar!! Geniet van 2010 en dat al jullie wensen mogen uitkomen!!

Ons laatste weekje in Solomon Klein zit erop. Een beetje met spijt in het hart, want de meeste internes zijn toffe mensen. En ik vond pediatrie persoonlijk de max!! We hebben onze stage afgesloten met een BBQ in onze tuin. Jammer genoeg regent het niet alleen in België en werd de BBQ verstoord door een hevig regenbui.

Misschien even kort iets over de pediatriestage. 50% van de consultaties waren over diarree, 40% waren controles, een soort kind en gezin en bij 10% was er een andere reden. Bij de controles werd enkel gewicht en lengte gecontroleerd, hoofdomtrek dat lieten ze links liggen. Er werd ook nadrukkelijk achter de voeding gevraagd. Borstvoeding is de enige correcte voeding voor 6maand en vanaf 6 maand krijgt ieder kind nutribebe, een papje met extra vitamines, ijzer, .... Veel kinderen krijgen namelijk anders door ontwetendheid of armoede geen volwaardige voeding. We hebben veel verschillen opgemerkt in de behandeling van sommige aandoeningen. Er wordt veel sneller gegrepen naar AB en sommige medicamenten worden voor een andere reden gebruikt dan bij ons. Ik heb wel veel spaans geleerd tijdens deze stage en natuurlijk veel kinderen onderzocht.

Even terug naar oudejaar. Na de BBQ zijn we op aanraden van Carla naar een hotel getrokken op 20 min van ons huisje. Het was een feest met eten en live-muziek voor slecht 25 euro. Het was echt gezellig en je kon niet blijven stilzitten op de vrolijke salsa-muziek.

Maar nu is het hop naar het volgende avontuur. Morgen vertrekken we om 15u met het vliegtuig naar La Paz. We hebben een weekje vakantie, dus gaan we wat sight-seeing doen in Bolivia. En op 10 of 11 januari vertrekken we naar Chapari, het platteland.

We houden jullie op de hoogte!!!

Hast luego!!

week 3

2009-12-27T14:39:00.000-08:00

¡Hola!

Zonder dat we het goed en wel beseft hebben, zijn we al aanbeland aan de laatste week stage op onze eerste stageplaats, is Kersmis achter de rug en staat 2010 voor de deur!
Toch wel vreemd om dit allemaal te beleven onder een stralende hemel met af en toe een wolkje en een bui!

Woensdag 23 december onze roeping als brengers van vrede en voorspoed volbracht, zij het dit keer niet op medische wijze. Zo'n 250 kindjes uit de omstreken van het ziekenhuis kwamen snoepgoed en ballonnetjes in ontvangst nemen onder een stralend zonnetje. Kerstman van dienst was de meest corpulente van de internos, die voor de gelegenheid een rode plasticzak over z`n hoofd had getrokken en de kindjes trachtte af te schrikken met "No carnet de vaccunes, no regalos (geen vaccinatieboekje, geen cadeautjes)". Dit allemaal begeleid door de lambada op trompet. Je ziet het, 't is eens iets anders!

Kerstavond hebben we doorgebracht bij de familie Córdova. Dat zijn Kathya, de dochter, Arnold, haar man en tevens een supervriendelijke Nederlander, en Tomas, hun drie maand oude zoontje. Kathya regelt alles voor ons hier en legt ons ongelooflijk in de watten.

Op Kerstmis zelf naar een Kerstviering gegaan, waar elke Boliviaan (en wij dus ook) een Jezusbeeldje kan laten zegenen. Helaas moest Esteban dit overslaan, het vettige eten van de laatste dagen had zijn tol geëist en de arme jongen lag weer een halve dag met een losgeslagen spijsverteringssysteem in bed. PiqueMachu is blijkbaar toch enkel voor de echte machus!

Gisteren een hele namiddag aan het zwembad gelegen onder een stralende hemel. Daarna met een paar compañeros internos gaan eten in één van de gezelligste restaurantjes in heel de stad, en om af te sluiten een danske gaan placeren in een plaatselijke diskoteka!

Op 3 december vertrekken we op reis doorheen Bolivië, maar daarvoor volgt zeker nog een berichtje!

¡Hasta luego amigos!

2009-12-22T12:39:00.000-08:00

¡Hola!

Alles goed daar in het barkoude België? Hier gaat alles super!
Vrijdag hebben we meegewerkt aan een project rond vaccinaties. We zijn een hele voormiddag van deur tot deur gegaan om te vragen of de mensen gevaccineerd waren en zo niet of ze nu gratis gevacineerd wilden worden. Echt hilarisch op de stoep mensen vaccineren.
Zaterdag hebben we onze collega's wat beter leren kennen. Er was namelijk een BBQ in het ziekenhuis. Twas best gezellig en een goede oefening voor ons Spaans!
Carla, een van de internes, heeft ons zondag meegenomen naar de kerk en daarna hebben we spellekes gespeeld met de kinderen. Echt super!! Dit project ging uit van een klooster in de buurt waar we ’s middags uitgenodigd werden voor het middagmaal, als bedanking. We kregen een uitgebreide maaltijd, heerlijk!! En daarna een rondleiding in de tuin. Moe maar voldaan keerden we naar huis terug.
Maandag ben ik gestart met pediatrie, Marijke met interne en Stijn met gynaeco.
De stagedagen vliegen voorbij. Het is echt super interessant.
Morgen is er een actie in het ziekenhuis. Alle kindjes die om 10u naar het ziekenhuis komen krijgen lekkers voor kerstmis. Ik kijk er alvast naar uit.

¡Hasta luego!

2009-12-16T12:19:00.000-08:00

Hola Amigos!

Vandaag woensdag, 16 december. De tijd vliegt!! we hebben onze jet-lag uitgeslapen en genieten volop van het mooie weer. Het is hier rond de 30 graden... Wel vreemd, je hebt helemaal niet door dat het bijna kerstmis is.
Vandaag hadden we een hele dag les. Het was wel interessant! Vooral om Spaans bij te leren. Gezien de warmte en het vroege opstaan, moesten Isabel en ik wel wat vechten tegen de slaap. Tussendoor kregen we wat Boliviaanse hapjes. Morgen hebben we weer les. Het is wel een mooie afwisseling tussen de consultaties door.
Zondag zijn we hier naar Boliviano-land geweest! Dit is de eindhalte van de bussen (lees: mini-camionetjes). Het is een soort van pretpark, het Boliviaanse alternatief van Bobbejaanland. Naast molentjes, botsauto's en glijbanen kan je er ook kikkeren voor 1 Boliviano. Er liepen zeer veel Inca's rond, ik kon het niet laten om al dan niet onopvallend wat foto's te trekken. Gisteren vroegen we aan de professor of het de gewoonte was om op zondag de traditionele klederdracht te dragen? Het antwoord was toch wat triestig. Blijkbaar tutten alle meisjes zich op en gaan wat rondhangen in het pretpark, waar de Boliviaanse soldaten dan een 'Cholita' uitkiezen om de nacht mee door te brengen. Ik vond mijn mooie Inca-foto's net iets minder romantisch. Het is ook wel een vreemde cultuur. In het ziekenhuis kom je er zeer veel tegen. Sommigen kunnen niet lezen en velen praten enkel Quechua, de plaatselijke taal. De vrouwen zien er vaak zeer onverzorgd uit en we vinden ook dat ze er nogal slaafs uitzien... Ze weten weinig of niets over gezondheidszorg. Hun klederdracht is zeer typisch. Ze hebben allemaal de zelfde soort rok, 2 vlechten en een hoedje op. We hopen binnenkort iets meer van hun cultuur te ontdekken.

Hasta la proxima!!

2009-12-12T10:13:00.000-08:00

Hola!!

De tijd vliegt het is al zaterdag en toch lijkt het alsof we hier gisteren nog maar net gearriveerd zijn. Alleszins als je houdt van warmte, zonlicht vanaf 6uur en elke avond traditionele muziek, dan is Cochabamba the place to be!! Zalig! Gisteren op de middag 35°C, net iets te veel om goed te zijn.
Stage is echt hilarisch. Gisteren moesten we starten om 7u15 en wat hebben we gedaan. Eerst een preek aanhoord (normaal moest dit een les zijn ;)), dan gehangen en gaan ontbijten, dan 5’ tour, dan gehangen, dan 1 ½ uur consultaties, dan gehangen tot stipt 12 uur. En ’s middags om 14u begonnen met 1 ½ uur consultaties en dan hangen tot 17u. Man man!! Den directeur is redelijk strikt. Gisteren heeft hij ons twee keer van de bedden (van de wacht) komen halen, want ge mocht daar blijkbaar niet zitten. Hij heeft liever dat je hangt in de gang. Zie je het al voor je. 15 studenten + 3 dokters hangend in de gang! En doorgaan als het gedaan, dat kan niet hé, stel je voor. Tis best grappig. Steriliteit dat kennen ze hier ook niet. Abcessen worden gedraineerd zonder steriel veld of handschoenen. Gisteren liep er een lammetje in de kliniek, die kwam op babybezoek. En wij maar duizend keer onze handen ontsmetten in België.
Vanavond zijn we uitgenodigd bij de familie Cordoba, ben superbenieuwd wat dat gaat geven. Maar ik ga jullie laten, want we gaan het stad nog eens verkennen.

Hasta la proxima!

Eerste stagedag

2009-12-10T13:54:00.000-08:00

Amigos!

Onze eerste stagedag zit erop! Mañana-cultuur? Dat had je gedacht!!! Onze dag begint om 7.15u. Het eerste uur worden we ondervraagd door de directeur over een 'thema'. Gezien ons gezegd was dat we pas om 8 u moesten beginnen vielen wij vanmorgen in. We hadden onze witte jas nog niet aan of de vragen werden afgevuurd. Por los Belgas: Welke zijn de meest frequente oorzaken van diarree ? Wat is de behandeling? Welke vaccinaties bestaan er? Wij stonden er wat verdwaasd bij... De ochtendcaffeïne was nog aan het inwerken en we werden door zo ongeveer 20 paar ogen aangestaard.
Vervolgens kregen we een kleine rondleiding door het ziekenhuis door 'Ricardo', een Braziliaanse medestudent. Het ziekenhuis is zeer klein. De patiënten worden voornamelijk ambulant behandeld. Het aantal gehospitaliseerde patiënten is minder dan 10. Isabel en ik hebben consultaties gynaecologie meegevolgd. Stijn staat op pediatrie. Stetoscopen zijn hier vrij zeldzaam. Op gynacologie was er geen te bespeuren. Dixit el doctor: 'We kunnen de bloeddruk vandaag een keer meten, de Belgen hebben een stetoscoop...
Om naar de harttoontjes van de baby te luisteren gebruiken ze hier nog zo'n 'trechter', ik ken zelfs de naam niet. Maar, het werkt!!! Je kan de toontjes er duidelijk mee horen en zelfs het ritme bepalen.

Verder zijn we hier ook van namen veranderd. Marijke was zoals overal ter wereld onuitspreekbaar. Ook stijn werd op de gekste manieren uitgeproken : stien, staan, stino. Bueno: vanaf heden heten wij: Emma, Esteban en Isabella... Klinkt ridderlijk niet?

Hasta la proxima!

llegado!!

2009-12-07T17:18:00.000-08:00

Hola amigos!!

Un nuevo mensaje por decir que somos bien llegado en Cochabamba!! We bevinden ons in een huisje aan de rand van de stad vlakbij 'Solomon Klein', het gezondheidscentrum waar we donderdag starten en de rest van de maand stage zullen lopen. Helemaal uitgeput van een 36 uren durende reis met 3 overstappen recupereren we de eerst volgende dagen van onze jetlag.
Onderweg hebben we tijdens een 8 uur durende stop een blits bezoek gebracht aan Southbeach te Miami. We waanden ons even een holywoodster.
Fotos volgen nog!

Tot gauw!!

Marijke, Stijn, Isabel

2009-11-27T13:45:00.000-08:00

Holà Amigos!!!

Heel binnenkort steekt onze stoomboot de zee over richting Cochabamba... Met een tussenstop in Miami stranden we op 7 december in Bolivië. Maak je dus snel 'volger' van deze jungle-en-nog-veel-meer avonturen!

Hasta la proxima!

Isabel, Stijn, Marijke